گفتم دوستت دارم تا لبریز شود و کم نیاورد... اما این من بودم که کم می آوردم از دوست داشتن. تا به خود می آمدم هیچ ردپایی که بتوانم آن را دنبال کنم نبود.

سردرگم و دچار یک ترس کودکانه که بی سبب مرا می دوانید. همه جا تاریک و پر از خفاش هایی که به سویم پرواز می کردند  به زمین می خوردم و دست هایم پر از خراش و بر شدت بغض و هراس من افزوده می شد ...

نمی توانی تصور کنی چقدر این هجوم خیالات غم انگیز است و چقدر ساده می شکنم ... گاهی از شکستن پیشتر می روم و زخم می شوم در شکسته هایم...

بی خیال... شاید باید همین گونه بگذرد... کم کم مثل بغض به این نفس های بریده عادت می کنم ...

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم مرداد 1390ساعت 11:38 توسط | |